اگه میپرسی چه خبر

این روزا حرف زدم، سکوت کردم، جور دیگه حرف زدم، جور دیگه سکوت کردم، حرف زدم و سکوت کردم، سکوت کردمو حرف زدم و کلی چیز دیگه ... خیلی از وقتمم صرف خواب کردم. خوابیدم به سودای جان .و این حرفا -... خوبیه پاییز این بود که آسمون وظیفه ی گریستن به سودای جان رو به عهده گرفته بوود ...- خیس از تنهایی تو خیابون قدم زدنا رسیدم خونه ... گوشیمو نگاه کردم اما منتظر چیزی بودم که می دونستم اونجا نیست ... سر درد گرفتم ، جوش زدم ، کرم مالیدم، قرص گرفتم ، چندپر نارنجی انداختم بالا، غصه خوردم، خندیدم و به میزان زیادی خودم رو مورد شماتت قرار دادم ...

اگه در ادامه بپرسی دیگه چه خبر ؛ ادامه می دم که هیچی، بعدشم نگا میکنم توو چشم هاتو بهت میگم باورت میشه حتی وختی نیستیم، آرومم؟! خیلی مسخرست ولی واقعا برام اهمیت نداری، توی این سکون و سکوت، به خاطرات و حرفا برگشتم، به چیزایی که روی هوا رهاشون کرده بودم نگاه می کردم، هر کس هرجور که دلش خواسته بود ازش برداشتشو کرده بود . یادته قهر بودیم گفتم بهت حالا که دوستم ناری اصلا هم زیبا نیستی ؟!

حالا دیگه قضیه فرق می کنه؛ اصلا برام مهم نیست زیبایی یا چی ... بهت فکر می کنم، خیلی وختا خاطراتمونو مرور می کنم ولی حسشون نمی کنم ...

خواستم فراموشت کنم، ولی فکر کردم سال ها بعد، غروبی از جمعه هایم را می توانم به یادت یک نخ سیگار بکشم ... خاطرات و نگاه به گذشته زیباست ... هنوز هم زیبایی ...

پ.ن : نوشته مربوط به گذشته است

پ.ن دوم : گذشته به حال می رسد

پ.ن سوم : گذشته ای که به حال برسد برای آینده تغییر کرده است.

+به بنفش : خودمم هم به دویدن نیاز دارم(می دانم)