تصویر شماره یک:
دو نفر شروع به صحبت می کنند در مورد قرنطینه، از ماندن در چهاردیواری و فرار از جنگ. در پایان صحبت هایشان متوجه می شویم یکیشان از خاطر کرونا در قرنطینه است، و دیگری هنوز بعد از جنگ جهانی دوم از سنگر خارج نشده و نمی داند جنگ تمام شده...
تصویر نامرتبط:
یادمه قبل سوال؛ نشست روو میز جلوویی. گفت الا ای همنشین دل که یارانت برفت از یاد مرا هرگز مباد آن دم که بی یاد تو بنشینم...، بعد یه بغضی افتاد توو صداشو شعر خودشو خوند. خدابیامرزتش؛ روحش قرین آرامِ ش! معلم ادبیات بود...
تصویر شخصی:
وقت ایی که می خوام مطمئن بشم، تو خودتی... از واژه ها استفاده می کنم تا بی ربط بنویسم... وقتایی که می تونم بی ربط بنویسم لازممه تو کامل منو فهمیده باشی، می فهمم تو واسه فهمیدنِ من، به واژه ها نیاز نداری ... در عوضش وقتایی که حوصله ی درک کردن نداشتی، من واژه ها رو آروم آروم با سطحی ترین ارتباط به هم میچسبونم که لازم نباشه تو کاری کنی، همه چیز خودش پیدا باشه ...
پ.ن: شب و روز در خیالی و ندانمت کجایی ...
برچسب:
نویسنده: پویان مهدوی